Tien jaar geleden, die bewuste elfste september, was ik ook hier. Ik had die dag moeten terugvliegen naar België. Wat uiteraard niet gelukt is. Uiteindelijk ben ik drie dagen later kunnen terugvliegen, met een van de eerste vluchten die mochten vertrekken. Die drie extra dagen waren de meest onwezenlijke van mijn leven…

Vermits m’n lichaam nog wat op Europese tijd staat (ben nog maar twee nachten hier), was ik vanmorgen al heel vroeg wakker. Vlak voor zonsopgang ben ik een wandeling gaan maken, oa naar het Millennium Park, om daar foto’s te gaan maken van ‘cloud gate’ (ook gekend als ‘the bean’). Best een mooi kunstwerk, waar je op deze dag ook nog een diepere betekenis in kan zien: onze kijk op de wereld is soms wreed verdraaid…

Men zegt ook dat timing alles is, maar dat is niet zo: toen ik bij zonsopgang foto’s stond te maken, was ik zeker niet de enige. Sommigen hadden heel wat meer (en misschien betere) apparatuur bij dan ik. Maar ze hadden geen oog voor wat er gaande was… Ze hadden zich ergens opgesteld en wachtten passief tot er iets zou gebeuren. Wat ze daardoor oa gemist hebben, is de ‘dubbele zonsopgang’ in foto 12… Geen enkele van de andere fotografen heeft dit gezien, geen enkele andere heeft er een foto van gemaakt. Hun timing zat dan misschien wel juist, maar ze hadden geen oog voor alle foto-oppurtiniteiten. Spijtig.

De laatste avond van m’n bezoek aan Chicago, ben ik nogmaals foto’s gaan maken van ‘the bean’, deze keer bij valavond. Wat ook weer mooie, eigenlijk zelfs nog mooiere beelden opleverde.

Oh ja, vermits dit een business tripje was, had ik enkel m’n NEX5 bij (met de CZ16-80 er op gemonteerd), niet de A900 die ik gewoonlijk meesleur.

Bekijk de galerij (21 beelden).

Eddy

(update 16/9: ik heb nog enkele extra foto’s toegevoegd)

Afgelopen week is het Mechelseplein compleet onverwacht het actieterrein geworden van een tot voor kort hier ongekende stadsguerilla. Geïnspireerd op eerdere acties in London, de VS en Brazilië, werd het anders zo rustige plein ‘s nachts overrompeld, om het onherroepelijk van uitzicht te veranderen.

De actie was snel en nietsontziend. De guerilleros, die naar ik vernomen heb gebruik maken van puntige ijzeren voorwerpen, hadden hun actie reeds lange tijd vooraf gepland. Opmerkelijk is dat, volgens sommige bronnen, de guerilla bijna uitsluitend uit vrouwen bestaat! Willem E – een permanente bewoner van het plein – staart wezenloos voor zich uit, de actie heeft hem duidelijk iets aangedaan. Een andere pleinbewoner gaapte me met open mond aan.

Uit informele contacten met de pers blijkt dat deze stadsguerilla – die in navolging van hun voorbeelden in London de naam ‘Knit the City’ heeft aangenomen – nog acties plant! Antwerpen, wees op uw hoede!

Bekijk het resultaat van hun guerilla-actie! (11 beelden)

Eddy

Na m’n trip door de voormalige DDR (zie vorige blog posts) heb ik ook nog een weekje in de bergen vertoefd, een iets ‘normalere’ vakantiebestemming. Bestemming deze keer was Val d’Anniviers in Wallis, Zwitserland. Wat moet ik er over vertellen? Mooie omgeving, zeer leuke groep en veel geluk met het weer… Zoals wel allemaal zal blijken uit de foto’s.

Gezien het grote aantal foto’s (zelfs na meerdere selectierondes), heb ik twee reeksen gemaakt. Een beperkte met 22 foto’s (voor wie niet zo veel tijd heeft) en een uitgebreide met 59.

Bekijk de beperkte galerij (22 foto’s).
Bekijk de uitgebreide galerij (59 foto’s).

Eddy

Dit is de vijfde en laatste reeks foto’s van m’n tripje in de voormalige DDR. Dit zijn voornamelijk foto’s van onderweg. Bv. van een park in Weimar waar een begraafplaats uit de Tweede Wereldoorlog is van het Russische leger, eentje die niet op de plattegrond van de toeristische dienst vermeld staat…

En ik heb onderweg nog veel, heel veel huizen, gebouwen gezien die in zeer slechte staat zijn. Die waarschijnlijk al sinds de oorlog verwaarloosd worden… Bv. in Bernburg heb ik menig prachtig gebouw zien staan, in zeer slechte staat. De heropbouw is nog altijd bezig. En gaat zeer traag… Vandaar dat sommigen verlangen naar zekerheden uit het verleden, naar simpele oplossingen.

De laatste twee nachten logeerde ik in Schönebeck/Bad Salzelmen nabij Magdeburg. Een kuuroord, met prachtige villa’s. In de buurt van mijn hotel waren ze ongeveer allemaal al gerenoveerd, maar verder in de stad was er toch nog wel wat werk te doen.

Conclusie van m’n tripje? Een land ruïneren kan op vrij korte tijd. De heropbouw is een werk van lange, van zeer lange adem… Meer dan twintig jaar na die Wende, meer dan vijfenzestig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog moet er nog altijd heel wat heropgebouwd worden in het Oosten van Duitsland.

Bekijk de galerij (24 foto’s).

Eddy

PS: deze blog post maakt deel uit van een trip door de voormalige DDR. De eerste blog post vindt u hier.

De logica van de Koude Oorlog was keihard: beide kampen troffen voorbereidingen voor een atoomoorlog, alhoewel beiden beseften dat die nooit kon gewonnen worden. Ergens in de Dübener Heide (in de buurt van Leipzig) werd eind jaren ’70 een geheim bunkercomplex gebouwd. Dit zou als commandocentrum dienst doen als de Derde Wereldoorlog zou uitbreken.

Het bunkercomplex is nu een museum. Naast een drietal bunkers die zijn opengesteld, zijn er ook een aantal voertuigen te bezichtigen, merken die we ondertussen al lang vergeten zijn…

Bekijk de galerij (16 beelden).

Eddy

PS: deze blog post maakt deel uit van een trip door de voormalige DDR. De eerste blog post vindt u hier.

Tijdens m’n trip door de voormalige DDR heb ik ook enkele herinneringen aan een nog vroegere periode bezocht: de kampen van Buchenwald en het minder gekende Dora-Mittelbau. Van de kampen zelf blijft niet zo heel veel over, maar de uitgebreide informatie die op beide locaties voorzien is, geeft wel een goed beeld hoe het leven – en de dood –er moet geweest zijn. Bv. tijdens de desinfectie van de gevangen, moesten ze na een onderdompeling in een bad gewoon buiten, in hun blootje, in de bittere kou wachten op hun kleren, die op hetzelfde moment gewassen werden. Genoeg om een fatale longontsteking te krijgen.

Het aantal kampen waar dwangarbeid werd verricht, is indrukwekkend. We kennen enkel nog de ‘grote namen’, maar Buchenwald bv. had ook nog eens 136 ‘buitenkampen’…

Vlakbij Buchenwald is er een zeer grote gedenkplaats, gebouwd tussen 1954 en 1958, een mooi staaltje van DDR-architectuur. Langs drie cirkelvormige graven waar in maart/april 1945 duizenden doden werden begraven, ligt de ‘Straat der Naties’, ter herinnering aan de 18 nationaliteiten van de gevangen in Buchenwald. Een Russische groep had net nog een krans en enkele bloemen achtergelaten bij de grote beeldengroep en de gedenkzuil van hun land.

De eerste vijf foto’s zijn van Dora-Mittelbau. Foto twee is zo’n onwaarschijnlijk toeval: verwrongen betonijzers die, wanneer ander de juiste hoek bekeken, het woord ‘live’ schrijven… Alleen de laatste letter ontbreekt, alsof het voortijdig beëindigd werd.

Bekijk de galerij (17 beelden).

Eddy

PS: deze blog post maakt deel uit van een trip door de voormalige DDR. De eerste blog post vindt u hier.

Marienborn was de belangrijkste grensovergang om naar de DDR te reizen. Tijdens onze trip naar Berlijn, een dikke 20 jaar geleden, hebben we hier lange tijd staan aanschuiven. Alhoewel op dat moment de muur al wel gevallen was, de BRD en DDR waren nog twee afzonderlijke landen en er was nog steeds een grenscontrole.

Nu is de grensovergang een grote, verlaten ruimte, als gedenkplaats aan de splitsing. Vooral de leegte valt nu op… waar ‘t vroeger net een kolonie mieren leek.

Bekijk de galerij (11 beelden).

Eddy

PS: deze blog post maakt deel uit van een trip door de voormalige DDR. De eerste blog post vindt u hier.

Een van de dingen die ik me bij de voorbereiding van deze trip afvroeg, is wat er nog overschiet van het IJzeren Gordijn. De (bijna) onoverbrugbare scheiding tussen Oost en West. Wel, er zijn meerdere –zelfs vrij vele – overblijfselen te zien, als nagedachtenis aan deze scheiding, die niet alleen in Europa, maar in de ganse wereld enkele decennia het leven heeft gedomineerd. Op vele plaatsen heeft de natuur de grensstrook terug ingenomen, op andere plaatsen staan nog effectief stukken van het Ijzeren Gordijn recht, inclusief wachttorens en grensovergangen.

De foto’s werden op verschillende plaatsen gemaakt, met ook wel sterk verschillend weer… Bij de conversie van de foto’s heb ik ze ook wel een bepaalde ‘look’ meegegeven, nl. van oude diafilms, wat iets contrastrijkere foto’s oplevert, waardoor ze iets dramatischer lijken.

Bekijk de galerij (19 beelden).

Eddy

PS: deze blog post maakt deel uit van een trip door de voormalige DDR. De eerste blog post vindt u hier.

PSS: als u ooit zelf op zoek wil gaan naar resten van het IJzeren Gordijn, deze website is een zeer goed startpunt (klik op “Museen nach Themen” en vervolgens “Mauer und Grenze).

Ik ben geboren en opgegroeid in de Koude Oorlog. Ik kan me de afschrikking van het Warschaupact (met z’n enorme arsenaal aan atoomwapens) en de langzame dooi na de START- en SALT-akkoorden nog goed herinneren. Na de val van de muur ben ik met Pasen 1990 voor een eerste keer, samen met twee vrienden, naar het Oosten getrokken, naar Berlijn. Wat met toen opviel, was het enorme contrast tussen beide delen. In Oost-Berlijn leek lange tijd stil te hebben gestaan… Heel wat huizen vertoonden nog de littekens van de oorlog, meer dan veertig jaar eerder.

Ondertussen zijn we heel wat jaren verder. In die jaren heb ik Praag regelmatig bezocht, en zien veranderen. Heb ik zakenrelaties in de buurt van Dresden en heb ik een vriendin leren kennen die achter het IJzeren Gordijn is opgegroeid.

Een stukje uit nostalgie, een stukje uit interesse hoe het nu, meer dan 20 jaar na ‘die Wende’ is gesteld met de voormalige DDR, heb ik een korte vakantie doorgebracht in Thüringen, Sachsen en Sachsen-Anhalt. Een korte vakantie met een grote oogst aan foto’s, vandaar dat ik ze zal opsplitsen in verschillende blog posts, die ik de komende dagen zal publiceren.

Volgende blogpost zijn een verslag van deze trip: Het IJzeren Gordijn; Grensovergang Marienborn; Buchenwald, Dora-Mittelbau; Atoombunker Kossa en Doorheen de voormalige DDR.

Eddy

Er zijn zo van die dingen die kwalitatief zo slecht zijn, dat ze eigenlijk wel iets hebben. Een Holga is zo een van die dingen: een plastic fototoestel, met een plastic lens. Een heel, heel simpele camera. Sinds kort zijn de lenzen ook apart verkrijgbaar, om ze zo op een ‘normale’ camera te plaatsen. En gezien de prijs kon ik het uiteraard niet laten om mij een setje aan te schaffen, met daarin de standaardlens, een groothoek, een tele en nog wat close-up en macrolenzen. En dat alles voor minder dan 100 US $, inclusief verzendingskosten.

Zo’n Holga is uiteraard iets helemaal anders dan mijn gebruikelijke lenzen, de (vlijmscherpe) Carl Zeiss-lenzen. Maar het heeft wel iets. De afgelopen dagen heb ik m’n Sony Nex 5 regelmatig uitgerust met de Holga. En eigenlijk zijn de resultaten, ok sommige van de resultaten, best wel leuk.

Ik moet er nog wel even bij verstellen dat ik de foto’s nabewerkt heb. Naast de gewone ‘raw processing’ in DxO, heb ik er ook ‘t effect van een oude film aan toegevoegd. Afhankelijk van de foto een Fuji Velvia 50 of een Kodak Kodachrome 25.

Bekijk de galerij (12 foto’s).

Eddy